De Geboorte Van Prosper, Onze Zevende Baby

Nog tot eind november: 15% korting op de cursussen: basiscursus deugdzame kinderen (een cursus over communicatie) en timemanagement voor de drukbezette moeder! Gebruik code WELKOM26.
Met een tshirt vol colostrumvlekken ligt er momenteel maar een woord op mijn lippen: eer aan God! Eer aan God voor
perfecte zachtheid (eeeeecht van te genieten die eerste dagen)
een mini hoofdje waar ik perfect mijn hand rond kan sluiten
zoete geur van borelingprotjes
mijn lichaam die dit toch weer verdraaid goed heeft georganiseerd.

Gisteren, exact vijf jaar na de geboorte van ons vierde kindje, werd Prosper geboren. Hoe hard ik er haar ook van probeerde te overtuigen dat het niet ideaal was dat het op dezelfde dag was, Eloïse dacht daar duidelijk anders over. Voor haar is Prosper het mooiste verjaardagscadeau. De meisjes vechten om Prosper het meest te mogen vasthouden...

In deze blogpost een flashback van wat voorafging: zwangerschap en bevalling.
De zwangerschap: no piece of cake
De zwangerschap, tja, die bleek toch weer pittig. Vanaf half augustus heb ik me erdoor gesleurd, om eerlijk te zijn. Om de twee weken maakte ik een nieuw ‘overlevingsprogramma’ met de focuspunten voor de komende weken. Er waren weinig dagen waarop ik niét de handdoek in de ring wilde gooien met het thuisonderwijs. Dat stemmetje in mijn hoofd: zou ik de lessen voor vandaag schrappen? Dagen van superintens werk in het gezin wisselden zich af met dagen waarop ik het niet meer aan kon en de echtgenoot extra werk op zich nam. Zoveel mensen hebben ons geholpen, met gebed en oppasvoorstellen voor de kinderen, waarvoor oprechte dank ❤️.
Twee dingen wilden we altijd overeind laten te midden van de woeligheden van het bestaan: ons huwelijk en onze opvoeding. Ik denk dat we daarin geslaagd zijn, met veel beginnen en opnieuw beginnen. Ons gezin is hechter dan ooit en we hebben zin in nog eens tien jaar huwelijk!
De dagen voor de bevalling: mentale afwezigheid
Ik heb het gevoel dat een baby altijd wacht op een soort wanhoopsmoment van ‘gaat dat hier nu nog lang duren?!’ om te komen.
In concreto voelde ik me in bevallingsmodus van zodra de heftigste dagen na onze tijdelijke verhuis voorbij waren, en ik met het voornaamste geïnstalleerd was. Dat was op dinsdagnacht; 38 weken en een paar dagen. De buik voelde zo gespannen aan (iets nieuws voor mij), alsof er ieder moment een weeënstorm kon losbarsten. Wel, dan is het héél moeilijk om niet te denken wanneer het gaat beginnen...
Lees meer: Homemanagement volgens grootmoeders wijsheid
Je leeft dan als een schizofreen, in twee werelden tegelijk. In de ene wereld lopen alle to do’s, plannen voor het weekend, en nodige huisonderwijsvoorbereidingen voor de volgende dag verder. De andere wereld is de bevallingswereld, want zodra je bevallen bent zal je leven er compleet anders uitzien.
Je instinct neemt het over, en je vindt het moeilijk om op die eerste wereld te blijven focussen... maar toch moet dat. Want je weet NIET wanneer de baby zal komen.
Woensdag-donderdag voelde de buik heel gespannen aan, en 's vrijdags leek het weer alsof het nog een week zou duren. Op zondagavond had ik dan écht geen zin in een nieuwe schoolweek - ik was immers pas de maandag van de week daarop uitgerekend. Vooral omdat die nieuwe schoolweek betekende 'met iets nieuws beginnen' na de verhuis en herfstvakantie, en ik had geen zin om het voor te bereiden.
Dus wat doet elke weldenkende moeder dan? Potje uithuilen op de schouder van echtgenoot.
Zeer effectief.
De saaiste bevalling ooit
Want de ochtend erna, maandag om 5u40, brak mijn water. We deden nog een normale schoolochtend, die verrassend goed ging met mijn nieuwbakken zekerheid over het wanneer van de bevalling. De kinderen? Die begrepen met de beste wil van de wereld niet dat mama nu 'aan het bevallen was'. Er gebeurde niks anders dan normaal.
Rond de middag werden alle kinderen opgehaald.
Daarna: niets.
De hele dag leek het alsof de weeën op gang zouden komen, maar er gebeurde niks. Eiersla gemaakt (een deel van onze massaoogst van kippenkwartet Perpetua, Rita, Bernadette en Germaine verwerken). De biggen een extra dosis eten geven. Compostbak legen. Drie verhuisdozen uitpakken. Af en toe een pijnlijke contractie, maar daarna weer niets.
Rond 16u vertrokkken we toch naar het ziekenhuis. Want ik zou aan de antibiotica moeten ter preventie van infectie van de baby.
Daar bleek inderdaad dat we zouden moeten blijven, en om 5 uur de volgende ochtend ingeleid worden.
Ik dacht: dit is de saaiste bevalling ooit.
Lees meer: hoe ik een evenwichtig dagrooster opstel
Omstreeks 20u schoot mijn instinct plots wakker. Het begon nu wel heel pijnlijk te worden. De echtgenoot ging naar huis om toch enkele uurtjes te slapen, en ik had maar één doel: hem zo lang mogelijk laten dutten. Met de beelden van MEER kookprogramma's als instigator (neem altijd je laptop mee naar het verloskwartier), turnde ik rond om de arbeid te doen vooruitgaan.
Maar inwendig was ik niet zo blij. Eenzaamheid, twijfels, en ook de moeilijke familiesituatie met mijn 91-jarige grootmoeder die elk ogenblik kon overlijden... Mijn moeder was overtuigd dat de baby eerst moest komen, vooraleer zij zou kunnen gaan.
Nu had ik een probleem: mijn echtgenoot was gaan slapen, dus moest ik iemand anders gebruiken als klaagbarak. (Ik heb op deze blog toch geschreven dat je nooit mag klagen tegen je echtgenoot?) Ik koos de begeleidende vroedvrouw uit als slachtoffer en sprak met mezelf af dat ik hem ten vroegste zou bellen om 4 uur.
Met andere woorden, om 0u40 belde ik hem om stante pede terug te komen naar het ziekenhuis. Een kwartier later belde ik hem terug om te vragen waar hij zat. (Het is twintig minuten rijden.)
Hij overtuigde me om een epidurale verdoving te zetten. Ik ondertekende een papier waarin stond dat ik aanvaardde te sterven als bijwerking van de epidurale.
Toen de echtgenoot aankwam, trof hij me aan als een garnaal. De anesthesist had net de spuit gezet - toch een griezelig moment. Een zeer sympathieke madam wel. Eens de verdoving werkte, sloeg de sfeer helemaal om, van stresskipambiance naar relaxed-happy-labour. De leukste gesprekken die ik in mijn leven heb gehad zijn deze wanneer ik verlamd ben door een epidurale.
Maar door een grote dosis verdoving begon mijn bloeddruk fel te zakken, waardoor weer een aantal andere toedieningen nodig waren, wat resulteerde in een dradenjungle. En toen werd ik ook nog misselijk door al die medicatie en moest ik bijna overgeven...
Ik vroeg aan de echtgenoot om deze situatie te vereeuwigen, foto's om later door te sturen naar al mijn thuisbevallingsminded en ziekenhuisfobische vriendinnen. Hopelijk zien jullie er de humor van in 😂.

Het vervolg:
echtgenoot die me slokjes aquarius moest binnengieten, zodat ik weer kleine energy rushes had van vijf minuten.
klappertanden van de kou ook al was het daar ongeveer 38 graden.
niemand geloofde me op het verloskwartier, maar ik was ervan overtuigd dat ik ging stikken wanneer ik slikte.
ik kon de helft van mijn woorden niet meer uitspreken en mijn hersens waren gehalveerd door al die medicatie. Blijkbaar heb ik aan de vroedvrouw gevraagd of ze de aquarius via de baxter ingespoten had...
baby lag met zijn hoofdje een beetje verkeerd, waardoor het toch traag vooruit ging. Met een bal mocht ik de Flying Cow Girl en andere standjes uitproberen om het te verhelpen.
het probleem loste zich vanzelf op tijdens het persen.
na het persen zag ik eruit alsof ik een koe had geslacht.
Lees meer: 5 Sanity savers voor een groot gezin
Exit zwangerschap, entry Prosper om 5u36! Hoera!
***Toeval of niet, enkele uren later kon mijn lieve oma rustig heengaan...***
Tot binnenkort met meer postpartumnieuws,
Linde
Benieuwd hoe onze andere bevallingen zijn verlopen? De eerste/tweede en meest sociaal incorrecte beschreef ik hier, de vierde hier, de vijfde hier, en de zesde hier.




Proficiat Linde en Thomas met jullie extra wondertje.
Zo gek hoe dat toch ook werkt, ik heb gisteren veel aan je gedacht. ❤️