5 Sanity Savers Voor Een Groot Gezin
- Linde

- 8 okt
- 4 minuten om te lezen
Een paar weken geleden was ik met Rosa bij de osteopaat. De osteopaat vroeg me hoeveel kinderen ik had. Toen ik naar waarheid had bekend (meestal fiets ik wat rond de vraag heen in de trant van 'het is niet mijn eerste'), keek ze me met grote ogen aan. 'Dan moet je wel een geboren moeder zijn!'
Niets is minder waar, olé.
Ik schreef al eerder dat kinderen niet zo natuurlijk voor mij aanvoelen als voor de 'typische mama', maar dat we ze zijn gaan bekijken als een rijkdom en zegen.
En om mijn aangeboren matige kindersympathie te illustreren, voeg ik er bij deze graag aan toe dat ik me tijdens mijn studentenjaren altijd verplaatste naar een andere wagon als er kinderlawaai aanwezig was. Mijn verdraagzaamheidsgrens lag zo rond de twee decibel.
Dus: het verzorgen van een groot gezin is voor mij product van keuze, intentionaliteit en veel oefening.
Loopt het hier altijd perfect? Verre van. Maar deze systemen helpen mij echt om mijn goed gemoed te bewaren te midden van een talrijke kroost op veel te weinig vierkante meters.

Snel zelfstandig eten
Van zodra onze baby’s grijpen naar dingen, schuiven we ze bij wijze van spreken een vork in de hand. Van die handige, van Mepal.
Snel zelfstandig kunnen eten is een constante in onze gezinseconomie. En dat is uit pure noodzaak. Met een bende kinderen die eten als bulldozers (ONDANKS ons consequent groentjesbeleid, maar dat is voor een andere keer), is het al bijna een voltijdse job om de borden te bedienen aan tafel. Peuters voederen kan er moeilijk nog bij.
Ik weet de leeftijden niet meer uit mijn hoofd, maar vanaf ca. 12-15 maanden zijn onze kinderen zelfstandig met eten. Handig als je peuter fruitpap eet en jij intussen iets anders kan doen.
Bekertjes direct opdrinken
Na het opdweilen van om en bij de 14.000 liter gesturt water, kwam ik tot de volgende twee Hoge Gezinsregels.
1. Iedereen neemt maar een grondje water in zijn beker.
2. Het is verboden om water in de beker te laten staan.
Exit morsinzinkingen.
Slechts zoveel speelgoed als snel opgeruimd kan worden
Bij ons zijn de leefruimtes ook de speelruimtes. Het is dus nodig dat die er altijd ‘aanvaardbaar netjes’ bij liggen.
Hoe?
Eerder deelde ik al ons system for success (succes in de zin dat ze effectief spelen met het speelgoed). En dat is: het aantrekkelijk uitstallen van een selectie speelgoed (namelijk datgene waar ze op dat moment ontwikkelingsmatig een gevoelige periode voor hebben), en het opbergen van al de rest op een ontoegankelijke plaats. Werkt prima.
Hoeveel speelgoed dan? Daarvoor hanteer ik deze maatstaf. Als alle speelgoed in het rond gegooid wordt (wat toch de normale gang is van zaken bij peuters nietwaar), krijg ik dan stress door de hoeveelheid materiaal die op de grond ligt? Zo ja, moet er gereduceerd worden.
Dus niet én 39 woordkaarten én de houten letters én duplo én pomponnetjes om per kleur te sorteren in de woonkamer uitstallen.
In dezelfde categorie: er mag maar met één veeldelig speelgoed tegelijk gespeeld worden. Dus als de jongens met de kapla willen spelen, moeten ze eerst de treinbaan opruimen.
Geïnteresseerd in een handleiding om het maximum te halen uit je dagen en toe te komen aan wat je het belangrijkste vindt? Volg de online Ons Thuis cursus timemangement.

No screens allowed - no snacks allowed
In de begindagen van mijn thuisblijfcarrière liet ik mijn dochter geregeld naar filmpjes kijken. Zodat ik intussen iets anders kon doen, zoals bidden of iets lezen.
Het was echter altijd een groot drama wanneer ik aankondigde dat de laptop nu dicht moest. Op den duur was mijn ‘netto voordeel’ minder dan nul.
Toen heb ik schermen principieel geschrapt uit de opvoeding van onze kinderen.
Het was de beste beslissing ooit.
We bezitten geen iPad of dergelijke, en geen tv. Onze gsm's mogen ze niet gebruiken. En video’s op de laptop mogen slechts onder welomlijnde condities (namelijk als hun namiddagtaken gedaan zijn).
Onze kinderen zijn zeker niet perfect, maar zeuren om een scherm doen ze gelukkig nooit!
De logische pedant van minder schermtijd? Meer buitentijd! Lees: 1000 hours outside, onze eerste vier dagen
Even effectief: de regel dat niemand zelf eten uithaalt. (Fruit uit de tuin mag wel altijd genomen worden zonder vragen.) Het eten gebeurt altijd samen, en in principe zijn er ook geen tussendoortjes. Dus het is feest als die eens wél uitgehaald worden.
Het resultaat is gewoon een veel grotere rust in huis. Niemand klaagt om dit of dat te mogen eten.
Lees meer: Het geheime wapen tegen overweldiging

Dagelijks rusten
Om veel te kunnen doen, moet je energie hebben. Waar haal ik die energie vandaan? Veel rusten. Zo belangrijk! Dagelijks bidden, dagelijks gesterkt worden in mijn identiteit als moeder en echtgenote door de juiste boeken te lezen, vriendschappen cultiveren, schrijfsels produceren: ik noem maar enkele zaken op mijn rust/energy-lijst.
Ik nodig je uit je persoonlijke lijst samen te stellen van dingen waar jij energie van krijgt!
Welke zijn jouw sanity savers? Laat het me weten!
Tot binnenkort,
Linde







Opmerkingen