Familieleden Zijn Bondgenoten: Opvoeding in Gezinscultuur

Aangezien ik elf miljard foto's toevoegde op vorige blog, heb ik nu nog maar elf minuten om de volgende twee blogposts te schrijven.

Maar ik wilde jullie deelachtig maken aan een lesje 'kindertraining' dat we op reis deden en dat ik geweldig vond.

Lees meer: You are my biggest fan, een opvoedingsprincipe dat mijn moederschap compleet veranderde

(hier komt ook ons concept 'kindertraining' aan bod)

Het thema: eergevoel om tot onze familie te behoren (family culture eigenlijk), en het feit dat we als leden van eenzelfde gezin bondgenoten zijn.

Kijk, wij geven homeschooling omdat we idealisten zijn. We willen niets minder dan dat onze kinderen een levenslange sterke band hebben en dat ze allemaal heilig worden! Ook als alles vandaag in de soep draait, blijf ik daar graag in geloven!

Daarom wilde ik al langer hoge idealen meegeven voor wat het betekent tot hetzelfde gezin te behoren. Hier een weergave van wat we onze kinderen meegaven.

Lees meer: Waarom mijn kinderen niet mijn beste glimlach kregen, en hoe ik dat veranderde

God heeft ons tot een gezin gemaakt

Het theologische kader is als volgt: we zijn geen verzameling individuen die toevallig bij elkaar geplaatst zijn en elk hun eigen weg gaan, zoals in de maatschappij soms courant is. (Cf. samenwonen met een partner zonder verplichtingen versus je bewust en definitief verbinden tot iemand in een huwelijk.)

Neen, God heeft ons, en niet andere mensen, samen geplaatst! Van alle miljarden mensen die hij samen kon plaatsen, heeft hij net óns samen geplaatst.

Het gezin is dus belangrijk in het plan van God. De Bijbel zit overvol van dit idee. God sluit verbonden met gezinnen (zoals met het gezin van Noah). Onze Lieve Heer spendeerde de eerste dertig jaar van zijn leven in een gezin - God had zijn Zoon ook naar de aarde kunnen sturen los van een gezin. En de aard van God zelf: God is geen individu, maar een gemeenschap van personen (Vader, Zoon en Heilige Geest)!

Heilig worden doe je niet alleen

Een idee dat ik uit het leven van de H. Teresia van Lisieux heb gegrepen (een van de boeken die ik dit jaar heb gelezen: Louis en Zélie Martin, heiligheid in het dagelijkse leven): heilig worden doe je niet alleen. In dit super heilige gezin hielp iedereen elkaar om naar de hemel te komen. Zo moeten we het zien: niet ik ga op eigen kracht naar God, maar ik heb het gebed en de steun van de anderen in het gezin nodig. Net zoals ik me voor hun heiligheid verantwoordelijk voel (zie hieronder).

Gezinsleden zijn meer dan vrienden

Vriendschap is erg belangrijk in het leven van een christen. Familiebanden zijn evenwel nog sterker. De verbinding door het bloed geeft een speciale status aan de relatie.

Pour ma famille, je me coupe en quatre, zoals ze in het Frans zo mooi zeggen. Dat wil zeggen dat we altijd op een bijzondere manier willen zorgen voor elkaar. Ook wanneer we niet meer onder een dak zullen wonen: wanneer de een verhuist, de ander zijn job verliest, ... willen we er staan voor elkaar.

We zijn trots op wie we zijn

Onze oudste kinderen gaan naar de KSA, en ik probeerde de vergelijking van het uniform te maken. 'Hoe voelde je je de eerste keer dat je het KSA-uniform droeg?' Trots. Het dragen van het KSA-uniform is iets eervols, bijzonders, iets om trots op te zijn. En het verbindt de leden van de groep met elkaar.

Zo is een beetje onze familienaam: die dragen we met trots.

Niet omdat we ons beter voelen dan andere mensen. We zijn niet beter. We hebben wel meer gekregen, en hebben dus een grotere verantwoordelijkheid. (Aan wie veel gegeven is, van hem zal veel gevraagd worden, Lucas 12:48). De anderen zijn ook niet onze vijanden: geen wij-zij denken. Maar we vertrekken vanuit sterke, warme familiebanden. Een warm gezin is de basis om te kunnen floreren als persoon.

Lees meer: mama's zorgen in het huis voor de basisvoorwaarden voor een kind om gelukkig (en deugdzaam) in het leven te staan

We streven er dus naar dat onze familienaam wordt verbonden met positieve karaktereigenschappen: eerlijkheid, trouw, vergevingsgezindheid, sterkte.

De vijanden van de familie: afgunst en onverschilligheid

Welke dingen maken een gezin kapot? (En als je erover nadenkt, elke gemeenschap van personen?)

Twee zaken: afgunst en onverschilligheid.

Eén wint, dus iedereen wint

Daartegenover proberen we de volgende zienswijze in te brengen.

Het geluk van het gezin is zoals een gemeenschappelijke pot. In de Vasten hebben we op de keukentafel vaak een pot staan met paarse bonen in, om naastenliefde en offertjes te stimuleren. Welnu, als er een boon in de pot gaat, komt die boon ten goede van iedereen. Niet alleen van degene die de boon 'verdiend' heeft.

Dus: als mijn zus wint, win ik ook een beetje. Haar geluk is ook een beetje mijn geluk. Als zij later in een vierkantshoeve woont en ik slechts op een appartement, hoef ik mij niet verdrietig te voelen, want winst voor haar betekent ook winst voor mij.

(Zie je nu waarom het gezin traditioneel de huiskerk wordt genoemd? Al ditgene is toepasselijk op de Kerk!)

Als iemand in het gezin in de bloemetjes gezet wordt, is iederéén beter af. Als iemand een goed examenresultaat behaalt, is iederéén beter af. De deugd of de ondeugd van de anderen is een zaak van ons allemaal.

In ons gezin hebben we bijvoorbeeld de gewoonte om te applaudisseren als iemand zichzelf overwonnen heeft. (Een slecht humeur, niet willen gehoorzamen, ...) De verwerving van deugd door de ander maakt mij blij!

Jouw probleem is ook mijn probleem

En de redenering geldt ook andersom: het ongeluk van één gezinslid is zoals een boon die uit de pot is voor iedereen. Het feit dat een iemand zonde doet, schaadt ook al de rest.

Concreet: als iemand gevallen is, snellen we naar hem toe. Als iemand pijn heeft, vragen we hoe het gaat en doen we het nodige om hem te verzorgen. Als iemand gemorst heeft, begint iedereen spontaan mee op te kuisen. Als iemand heel blij is om iets, laat me dat niet koud: 'En dan?'

Dus: nooit onverschilligheid ten aanzien van het leed of de successen van de ander.

Later: jouw vrienden zullen ook een beetje mijn vrienden zijn.

De sterkste dient de zwakste

Als laatste vroeg ik: wie heeft al eens gedacht 'Ik ben ouder dan mijn zusje, dus ik mag meer'? Daar moesten ze natuurlijk allemaal positief op antwoorden.

Toch is het niet de juiste houding.

Ik ben ouder, dus ik dien meer.

Ik ben ouder, dus ik heb meer verantwoordelijkheid.

Ik ben ouder, dus ik bescherm mijn jongere broers en zussen.

De sterkste dient de zwakste.

(En daarnaast komt met meer verantwoordelijkheid inderdaad meer privilege. :-))

Good practices voor bondgenoten

Ik probeerde de volgende good practices in te prenten:

• We laten nooit een gezinslid achter. Op een wandeling, tijdens een rondleiding, ... ook als de 'populaire' van de vriendengroep al verderop zijn om iets leuks te gaan doen.

• We vertellen nooit genante dingen van een broer of zus om onszelf populair te maken. We spreken niet kwaad over broers en zussen.

• We nemen het op voor broers en zussen als die gepest worden.

• We gaan nooit slapen als we nog boos zijn op elkaar. Ruzies en frustraties zijn normaal in het leven van een gezin, maar op het einde van een twist vergeven we mekaar altijd. We staan niet toe dat er wrok of vetes in onze familie komen! Dit vergt nederigheid.

Lees hier welke woorden ons kunnen helpen om nederig te zijn tegenover elkaar in het gezin.

• We vergeten nooit elkaars verjaardag, ook niet in het jaar 2089.

Lees meer: 11 Kleine zinnetjes die je aimabel maken voor de anderen (naastenliefde in de praktijk)

Het bondgenotenspel

Dit alles pasten we toe in spelvorm: het 'bondgenotenspel'. De kinderen moesten vijftig bondgenotenpunten verzamelen (in de vorm van speelgoedonderdelen of wat we ook meer konden vinden) in een pot. Daarna kregen ze een verrassing (een 'donutsj' zoals die bij ons genoemd wordt*). Ze kregen een punt telkens wanneer ze een van de volgende woorden van bondgenootschap uitten:

• Ik vergeef jou

• Hoe gaat het met jou? Gaat het goed met jou vandaag?

• Kan ik iets doen voor jou? Wat heb je nodig?

*Mijn principes van gezonde voeding mogen zeker sneuvelen voor iets waardevollers zoals dit!

Hopelijk kan dit inspireren!

Liefs,

Linde