Veroordeel Ik Mensen Die Andere Keuzes Maken Dan Ik?

Over het verschil tussen personen en daden, oftewel het verschil tussen de zondaar en de zonde

Een middellange blogpost over een bovenbelangrijk topic. Veroordeel ik mensen die anders leven dan wij? Anders denken, anders geloven, andere keuzes maken?

Het korte antwoord is neen, natuurlijk niet. Maar ik wil er ook een uitlegske bij geven.

Voor wie Ons Thuis eerder bezoekt voor de gezellige updates, vat ik onze huidige status samen in vier zinnen.

1) Er zit nu een vink voor mijn raam. (gotta love leven op den buiten)

2) Ik deed vorige week een Instagram challenge en ben er al tien dagen van aan het bekomen. Instagram is me dan toch niet zo op het lijf geschreven.

3) Rosa sliep weken aan een stuk slecht en we waren dus kaputski.

4) Morgen* hebben we de Eerste H. Communie van Theodoor, de dag erna zijn verjaardag... - altijd iets te beleven in een groot gezin!

(*deze blogpost werd aangevat op 14 februari en nu is het een maand later... zo is het leven van een moeder ;-))

Lees meer: 12 Regels voor een Christelijk Instagram

Dus: het omgaan met mensen die anders leven!

Ik wil deze blogpost schrijven om nuances aan te brengen die in onze maatschappij teloor dreigen te gaan.

Het verschil tussen zonde en zondaar

't Is te zeggen: het verschil tussen een persoon en wat ie doet.

We kunnen daden veroordelen, maar we kunnen nooit personen veroordelen. "Oordeelt niet, opdat ge niet geoordeeld wordt", leert de Meester ons (Mt. 7:1).

De enige die oordeelt is God.

Begrijpen jullie dit verschil, daden veroordelen maar niet personen veroordelen?

Wat een persoon doet kan overduidelijk slecht zijn. Maar wij kunnen nooit zijn of haar innerlijke gesteldheid achterhalen. We kunnen dus nooit de persoon veroordelen. Alleen God kent de diepste wil, verlangens, kennis en omstandigheden van een persoon.

Misschien is die persoon gestoord. Misschien had die persoon een hele slechte dag. Misschien is ze net te weten gekomen dat haar man haar bedrogen heeft. Misschien wist die persoon echt niet dat het mis was wat ze deed. Sowieso kent de huidige wereld de christelijke moraal totaal niet meer (recent voorbeeld: waarom IVF immoreel is), dus dat valt ook al niemand te verwijten.

Dit verschil wordt niet meer begrepen

In de huidige tijdsgeest wordt dit verschil naar mijn mening niet meer goed begrepen. We vereenzelvigen heel erg de daden met de mensen. 'Een persoon is wat hij doet.'

Een gevoelig voorbeeld is transgenderisme: het zich uiten als trans wordt zo erg gelijkgesteld met iemands identiteit, dat je het er niet 'mag' mee oneens zijn of je bent veroordelend, zo klinkt het. Of zelfs aan het haten of trans'foob'.

Als je afkeurt wat een persoon doet, keur je ook de persoon af, zo lijken we te denken. Ben je een hater.

Maar dit is niet zo. Onze liefde voor mensen is universeel als christenen, nooit of te nimmer gaan we iemand 'haten'. We kunnen alleen gedrag afkeuren. Van mensen zullen we altijd houden.

Bijvoorbeeld: als mijn dochter zich aan drugs zou bezondigen, zou ik dit gedrag heel erg afkeuren, maar mijn liefde voor haar zou er niet minder, zelfs méér, door worden.

Nog een voorbeeld: ik ben geen voorstander van samenwonen voor het huwelijk (eigenlijk gewoon seks buiten het kerkelijk huwelijk) - en heb daar heel heel goede redenen voor (die niemand je vertelt). Maar wil dat zeggen dat ik mensen die dit doen veroordeel? Helemaal niet. Als Gods genade me niet geholpen had, had ik ook samengewoond! Ik ben niet 'beter' dan anderen.

Lees meer: Waarom hebben wij eigenlijk zoveel kinderen?

Foto by De Fotoschuur

We moeten altijd excuses zoeken voor de anderen.

Hier is nog een christelijke waarheid: er zijn geen gescheiden categorieën mensen: 'goede mensen en slechte mensen'. De waarheid is dat er in elk mens een neiging om het slechte te doen, schuilt. En de waarheid is ook dat zelfs in de grootste misdadiger een verlangen naar het goede blijft schuilen. Want God heeft die in ieder mens gelegd.

Het is gek: enerzijds verwijt de maatschappij de christenen om streng te oordelen (wanneer christenen bepaalde daden verwerpen als objectief kwaad). Maar anderzijds is diezelfde maatschappij meedogenloos - ik zeg het je, meedogenloos, tegenover zware misdadigers. "Die verdienen geen clementie."

In deze maatschappij is er geen ruimte voor vergeving.

We hebben sterk het idee dat we wereldleiders, pedofielen of criminelen mogen veroordelen als slechte mensen, die geen vergeving verdienen. Dit is niet christelijk. We kunnen alleen daden veroordelen, geen personen.

Moeilijk te begrijpen misschien...

Maar ik daag je uit... Waarom zouden we een groot misdadiger veroordelen, als die op een dag misschien heiliger kan worden dan onszelf?

Lees meer: Dit Leven Is Geen Grap: Over Het Bestaan Van De Hel

Volmaakt willen zijn, maar nooit neerkijken op anderen

Daarom is het christendom zo mooi: de christen wordt uitgenodigd om de lat heel hoog te leggen voor zichzelf ("weest volmaakt, zoals uw hemelse Vader volmaakt is"), maar tegelijk nooit neer te kijken op anderen. Meer zelfs: we moeten anderen hoger achten dan onszelf! (Fillipenzen 2:3)

Onder die 'anderen' vallen ook niet-gelovigen.

De gelovige weet dat hij zelf een zondaar is. Hoe meer je een biddende mens wordt, hoe meer je jezelf ook werkelijk de kleinste van allen weet...

Op het H. Doopsel van Rosa, inmiddels een half jaar geleden!

Onderscheid tussen goed en kwaad

Het is waar dat christenen een scherp moreel kader hebben, onderscheid maken tussen goed en kwaad, en dit is ook nodig. God heeft ons bepaalde geboden gegeven, omdat de maatschappij anders instort. Ze zijn gericht op ons eigen geluk - maar dat is voor een volgende blogpost.

Dus: ontoegeeflijk in de principes, barmhartig in de toepassing, zo zou je het kunnen noemen.

Daden scherp veroordelen, maar personen nooit veroordelen, ook al lijkt het alsof het 'niet anders kan' dan ik gelijk heb om hem te veroordelen.

Wat betekent dit concreet?

Wat betekent dit concreet?

Dat ik volledig achter openheid voor het leven sta als goddelijke roeping, maar me niet 'beter' voel dan iemand die bewust kiest voor één kind.

Dat ik geloof dat ik de ene ware God aanbid, maar niemand veroordeel die anders denkt.

Dat ik overtuigd ben van mijn keuzes en hoop dat mensen het mooie zien aan een leven thuis met de kinderen, maar carrièrevrouwen niet scheef bekijk.

Dat ik hartstochtelijk voorstander ben van blanco schriftjes in taal- en rekenles, maar juffen die werkboeken gebruiken niet per sé wil gaan molesteren.

Heb ik mijn gedachten duidelijk geformuleerd? Is dit een 'moeilijke waarheid' (cf Johannes hoofdstuk 6)? Laat het me weten in de comments.

Heel graag tot binnenkort :-) Linde