De Kroost Van Ons Thuis: Een Portret (December 2025)

Linde
3 dagen geleden
4 minuten om te lezen

Mijn ‘kerstcadeau’ voor jullie: een blog zonder ernst! 😉

Negen jaar geleden trouwde ik met Thomas, acht jaar geleden werd ik moeder… en intussen zijn we al met acht. Deze acht, om precies te zijn.

Het gezin van Ons Thuis: een portret.

De echtgenoot (leeftijd wordt niet meer meegedeeld)

Weinig over te zeggen buiten de dingen die ik gewoonlijk al zeg op deze blog om hem af te breken. Geruchten doen de ronde dat hij een parallelle blog zal starten om jullie de ware toedracht over alles mee te delen.

Daarnaast natuurlijk nog de beste echtgenoot en vader ter wereld.

Mezelf (ook ergens halverwege de dertig)

Het is voorbij. Bedankt. Ik blijf wel alert voor triggers die me terug kunnen brengen.

Momenteel is mijn grootste verdriet weer dat ik geen tijd heb om mijn 83497862 ideeën uit te voeren. En niet dat ik ze niet zie zitten! En zo hoort het.

De oudste (8 jaar)

Het spelletje ‘kijk in het brein van een achtjarige’ werd heel grappig toen ze de volgende tekening maakte.

‘Wat teken je?’

Dochter: ‘Ik teken een groot gezin. Er is net een nieuwe oppas en de mama is op haar kamer een beetje naar tv aan het kijken.’

(I mean, how on earth?? We hebben niet eens een tv)

Toen ik een beetje doorvroeg, bleken er twaalf kinderen in het gezin, was de mama ‘aan het uitrusten van al haar moeite’, en waren er drie oppassers tegelijk omdat er zo veel werk is in huis.

Het heeft me dagen aan een stuk een glimlach op het gezicht bezorgd.

Überstrever. Eén vermelding langs mijn neus weg dat ‘Theodoor aan zijn tempo waarschijnlijk Mathilde gaat voorbijsteken in rekenen’ is genoeg om haar vrije momenten van wekenver te laten besteden aan het bulldozeren in haar rekenboek. Want zoals we weten is de beste leermotivatie de angst om voorbijgestoken te worden door een jongere broer of zus.

De tweede (6 jaar)

Zie hoger: nu het kerstvakantie is is het voor hem hét moment om zijn zus te proberen oversteken in rekenen, en dus haalt hij vijf keer per dag zijn schoolboeken uit de kast.

Uitvinder van de trendy bijnaam voor peuter Isidoor: ‘Isitawiel’. (Probeer het niet te begrijpen.)

Behoort tot mijn beste publiek voor voorlezen: schatert hartelijk bij alle subtiel grappige passages.

Zit in een knoop-fase. Alles wordt aan alles vastgeknoopt met restjes touw, inclusief andere kinderen aan de besteklade.

De derde (5 jaar)

Kerel in de categorie ‘te zelfredzaam’. Dezelfde jongen die op driejarige leeftijd eens het wollen tapijt bijna in brand had gestoken (‘ik wil weten hoe die lucifers werken’), blijft ons dagelijks zorgen baren of we geen duurdere familiale verzekering moeten nemen.

Kwam op reis bijvoorbeeld plots een rokend eierdopje tonen met een ei erin. Hij had dit in de microgolf gestoken. Of ik hoorde iemand rommelen in de opslagkamer – blijkt dat hij de gereedschapskist heeft uitgekieperd op zoek naar het juiste vervangstuk waarmee hij nu buiten het zadel van zijn mountainbike hoger probeert te zetten.

Alles wat hij aanraakt gaat kapot. In een onbewaakt moment (ik was iets aan het zeggen tegen een ander kind) nam hij vandaag mijn vioolstrijkstok en begon hij aan het uiteinde te draaien tot het eraf viel.

Gaat iedere avond zo in bed liggen, en dat vind ik echt te schattig.

De vierde (4 jaar)

Geeft het liefst de hele dag knuffeltjes en controleert of de anderen stout zijn of niet.

Is nu goed op weg met lezen. Las op reis een leesboekje helemaal zelf uit: alles mis.

Leert tot grote irritatie van haar oudere zus allemaal ‘woorden die niet bestaan’ aan Isidoor.

Is niet weg te slaan van haar zusje Rosa. (Als de vroedvrouw navraagt wie de meeste voedingen geeft aan Rosa, moet ik dan een eerlijk antwoord geven?)

Interesse in het geloof? Lees dan deze blogs met beginners-theologie: over wat er nodig is om te geloven, de hemel, de hel, het gebed, en onvoorwaardelijk bemind worden door God

De vijfde (2 jaar)

Jongen met een hoog Jip-gehalte. (Ik laat zijn voorste sprieten doelbewust langer groeien.)

Heeft sinds enkele maanden een verschrikkelijke fascinatie voor DE WOLF. Wil enkel sprookjes lezen waarin een wolf voorkomt. ‘Waar is de wolf?’ Isidoor: ‘In de kelder.’ Spreekt wildvreemden aan over de wolf. Probeert vrienden te maken door te spreken over de wolf. (Op een Domus Christianibijeenkomst kwam hij met een speelfiguurtje van een wolf in de hand de priester onderbreken tijdens diens uiteenzetting: ‘DE WOWF. Hrote TANDEN.’) Wanneer hij wakker wordt horen de andere kinderen hem vanuit zijn bedje fluisteren ‘hrote TANDEN’ en ‘hhootmoeder’.

Eveneens te zelfredzaam. Zijn toiletgang is het best te beschrijven als op-af-op-af-bril-vol-kak. En tussendoor vier keer doorspoelen.

Als je anderhalve second niet gekeken hebt, heeft hij een bidon vanonder de keukenkast gehaald (we gebruiken nu geen plastic meer), gevuld met water aan de keukenkraan en over alle schoolboeken laten vallen.

Hij maakt ook zelf de vaatwasser leeg. We zitten al aan ons vijfde servies dit jaar.

Toen ik dacht ‘dit is een leuke manier om hem bezig te houden terwijl ik kook’ wanneer ik de kraan lichtjes liet druppelen, trof ik hem twee minuten later doorweekt aan.

Zijn poging om zelf tandpasta op alle tandenborstels te doen zal ik maar onbeschreven laten.

Is in dubio of hij nu een rotjoch of een heilige is. Denkt hardop: ‘Niet stoute mama, wel lieve mama.’ Slaat papa regelmatig en moet dan aaike terug doen. (Want zoals u weet: laat ongehoorzaamheid nooit onbestraft.)

Tegelijk is zijn zin voor godsdienst diepgaand. ‘Jezus hekuisigd’, terwijl hij wijst naar het kruisbeeld. Waarna hij begint te zingen van happy birthday.

Kruipt in zijn eetstoel met zijn hoofd eerst.

De zesde (5 maanden)

Te druk bezig met dingen bekijken om te kunnen eten en drinken. Moet alles gezien hebben en vooral naar vijfhonderd personen per dag enthousiast gelachen hebben. Is een belangrijke prooi voor rukwinden vanwege haar lichtgewicht.

De gelijkenis met haar grotere zus Eloïse is zo groot dat ik, de moeder, schoorvoetend moet toegeven dat ik hun namen vaak door elkaar haspel.

Zalig Kerstmis!

Linde