10 Gezinstradities Die Zorgen Voor Verbinding En Een Goede Sfeer
Sommige lezers vroegen me welke familietradities we zoal hebben. Dat vond ik wel een fijn topic voor blog, en ik ben vooral geïnteresseerd in de tradities die jùllie erop nahouden.
Onze gewoontes en tradities als gezin hangen nauw samen met onze missie: wat we belangrijk vinden, waar we naar streven als gezin. Bijvoorbeeld:
We willen dat ons gezin een plaats is van literatuur, gesprek en ideeën.
We houden van de natuur.
Ik nodig je ten stelligste uit om ook deze denkoefening te doen! Wat vind jij belangrijk als gezin? Wat is typisch voor jullie gezin? Hoe vieren jullie Kerstmis, verjaardagen, welke rituelen hebben jullie?
Sabbatweekends.
Sinds vorig jaar nemen we af en toe een sabbatweekend: een tijd om dieper met elkaar te verbinden als gezinsleden, te lezen, lekker te eten, met God terug te verbinden en afstand te nemen van alle werk. Deze weekends hebben een hele hoop aan eigen tradities (een openingsceremonie, samen zingen, spelletjesavond, ...) die ik hier niet allemaal zal opsommen. De voorbereiding van het sabbatweekend op vrijdag is al een sfeervolle en verbindende gebeurtenis op zich. De kinderen kijken er zó naar uit dat er iets te gebeuren staat!
Natuurwandelingen, met schoentjes.
We vinden de natuur belangrijk. Buiten spelen. Zie blogs over onze 1000 uren buiten. En de eigen streek verkennen. Daarom trekken we er regelmatig op uit voor een (korte) wandeling.
Om van dit familiemoment ook een karaktertraining te maken, passen we altijd volgend systeem toe: er kunnen één, twee of drie schoentjes verdiend worden. Eén schoentje betekent meerdere keren geklaagd of niet meegestapt of te luid geweest, twee schoentjes betekent een infractie zoals voorgaande zonder recidive, en drie schoentjes betekent algeheel sterkte en gehoorzaamheid vertoond. Het blad met de schoentjes hangt uit in de keuken.
Vanaf de herfst drinken we warme chocomelk bij thuiskomst!
Papa die de wolf speelt.
De grootste pleitbezorger voor familietradities ben ik, maar dit is een voortbrengsel van 's echtgenoots geest. Wanneer de kinderen naar boven moeten om te gaan slapen, speelt hij altijd 'de wolf'. Onder het gegrom van papa's angstaanjagende wolfimitatie rennen de kinderen dan joelend en krijsend naar de badkamer om hun tanden te gaan poetsen.
Ontbijtwandelingen met papa.
Nog een uitvindsel van papa: ontbijtwandelingen. Af en toe neemt hij alle (ja, alle!) kinderen mee voor een wandeling met ontbijt op zaterdagochtend. Meestal wanneer ik er héél erg nood aan heb om even alleen te zijn. :-)
Iedereen zwaait van 'daag' naar een kleintje dat een dutje gaat doen.
We hebben ook een aantal onnozele tradities. Maar toen we nadachten over 'wat is typisch voor ons gezin' identificeerden we dit ook als familietraditie. :-)
Als ik een kleintje in bed steek, zeg ik altijd tegen de andere kinderen: 'Isidoor gaat slapen. Dàà-aaaaaag!' terwijl ik met z'n handje zwaai, en dan moet iedereen enthousiast terugzwaaien. (Met babyhandje zwaaien ziet er sowieso supergrappig uit, dus het is in ieder geval een glimlachmoment.)
Papa of Mama enthousiast begroeten als ze thuiskomen.
Ik hou ervan wanneer mijn kuikentjes naar me toe komen rennen en me knuffelen wanneer ik thuiskom, dus heb ik ze getraind om het te doen. :-)
Het moederschap mag toch ook plezant zijn, niet?
Een reisbijbelvers.
Wanneer we op reis gaan, zeggen we deze Bijbelvers regelmatig op.
Weest altijd blij. Bidt zonder ophouden. Dankt God voor alles. Dit is wat God van u verlangt in Christus Jezus. (1 Tessalonicenzen 5:16)
Het is zowat het kader waarin heel ons handelen tijdens de reis kan plaatsvinden. Komt de sfeer ten goede!
Spoiler: het is vooral een reminder aan mij om het 'dankt God voor alles' (echt alles, ook de slechte dingen!) ook echt te implementeren!
Een reisvoorleesboek.
We hebben ook een speciaal boek dat we gedurende één reis proberen uit te lezen. Als we samen in een verhaal zitten, hebben we de gebeurtenissen in het verhaal samen beleefd. Het is echt een gedeeld avontuur, en dus verbindend voor ons als gezin!
Verjaardagstradities.
Deze verjaardagstradities proberen we altijd toe te passen:
ontbijt met pannenkoeken
stoel van de jarige versieren
de cadeaus moeten klaarliggen bij het ontbijt! (goed domein voor timemanagementskills van de kinderen!)
het leukste gedeelte: we hebben een traditie van het 'eren van de jarige'. Iedereen bedenkt een aantal positieve aspecten van de jarige, concrete gebeurtenissen uit het verleden. Hoe concreter hoe beter! Tijdens het huisonderwijs kan het dan een schrijfles zijn om deze op een kaart neer te schrijven. Bijvoorbeeld: ik vind het goed dat Mathilde de andere kinderen heeft aangespoord om op tijd een cadeau te maken voor moederdag. Ik vind het goed dat Edward mij zijn koekje gaf toen ik verdrietig was. De ratio hierachter is: waar je mentaal op focust, word je zelf. Als je je hart vult met denken aan positieve dingen van de andere wordt je houding tegenover de andere écht positiever. Dus deze denkoefening van het eren kan echt de sfeer in een huis veranderen!
Ons vergevingsritueel.
Al een heel aantal jaren passen we het volgende vergevingsritueeltje toe.
Kind A (de dader) zegt: 'Sorry dat ik ...' (een concrete benoeming van het misdrijf. Dit is belangrijk voor erkenning bij de gekwetste en voor het berouwgevoel.)
... en vervolgt met: 'Wil je mij vergeven?'
Kind B (de schadelijder) antwoordt: 'Ja, ik vergeef jou.'
Kind A en B geven een knuffel.
Bij de tweejarige moest ik dat een tijdje inoefenen want hij zei altijd 'ik vergeef jou' wanneer hij mij geschopt had.
Dit ritueeltje werkt supergoed, want de sfeer is altijd weer positief hierna.
Lees meer: onze traditie van 'speciaal moment' - een uitstapje apart met één van de kinderen om hun liefdestank te vullen. Wat ook een echte gewoonte is geworden (verworven recht zouden we het eerder noemen in juridische termen...), is dat mama elk kind komt instoppen 's avonds. Een momentje om nog even te verbinden met ieder kind, vragen wat goed en niet goed ging vandaag, ...
Welke gewoontes hebben jullie als gezin? Ik zou er graag van leren! Post in comments!
Tot binnenkort en be blessed,
Linde
Opmerkingen