De Kroost Van Ons Thuis: Een Portret (Herfst 2026)
Ik trakteer voor mijn verjaardag! Nog tot en met 3 oktober 25% korting op alle cursussen met code VERJAARDAG26.
De echtgenoot zei dat het al lang geleden was dat ik nog eens zo'n blogpost geschreven had... dus: ik schrijf!
Lees de andere hier. De Kroost van Ons Thuis, een portret: december 2025
De echtgenoot
Werkt fulltime bij de overheid en is jeugdverblijfuitbater op z'n eentje, maar ziet dagelijks nog potentiële projecten om toe te voegen aan ons gezin (zoals twee hectare saladeserres die te koop staan, een prothesefabriek openen, ...). Stevent volgens mijn moeder regelrecht op een burnout af, maar lijkt in mijn ogen vooral energie te krijgen van de 23 uur per dag die hij werkt. Volgens mij is omgaan met mijn psychologie voor hem moeilijker dan dat.
Is nu ook verplicht om mijn haar te knippen nu mijn kapster in ziekteverlof is.
Mezelf
Persoon die zich dagelijks afvraagt waar ze de credibiliteit vandaan haalt om kinderen op te voeden terwijl ze zelf nog zo onvolwassen is, maar nu heb ik het antwoord gevonden in het boek Hannah's Children, The Women Quietly Defying the Birth Dearth: "a younger person needs you to be more grown-up than he".
Nieuwe hobby: rommelmarkten afschuimen. Vroeger hing mijn humeur af van hoe geslaagd mijn zuurdesembrood was, nu hangt mijn humeur vooral af van hoe goed dat nieuwe lampje of andere rommelmarktvondst uitdraait in mijn interieur.
Dagelijks worden er een tiental nieuwe projectjes toegevoegd aan mijn lijst:
een stukje muur behangen met bloemetjesbehang
oude rotan lampenkappen aansluiten op de bestaande armaturen
100 jaar oude en thans volstrekt onwettelijke porseleinen lichtschakelaar inbouwen
inoliën en lakken van alle houten voorwerpen die mijn oog waarneemt
(Bekentenis: vanaf dat het werk moeilijker is dan een nagel inkloppen komt het op de schouders van mijn echtgenoot terecht. Maar ChatGPT helpt me om de schijn van technisch deskundige op te houden.)
Ik kijk er al naar uit om na onze verbouwingen een grootschalige housewarming te geven, waarin ik alle mensen die even nerdy zijn als ik (niemand dus) ga overladen met informatie waar ik elk ding heb gevonden en hoe ik het geïnstalleerd heb en wat de voorgeschiedenis ervan is.
De kinderen dan!
De eerste (acht jaar)
Is zo'n dierenvriend dat ze zelfs rupsen adopteert. Plotseling stonden op het dressoir twee bokalen met naamstickers op: "Donald en Jacob", "Rudie en Kokkie", allemaal koninginnepagerupsen.
Is nog steeds de überentertainer van de kinderen in ons gezin. Ik zou haar niet meer kunnen missen.
De tweede (zeven jaar)
Speelt het liefst elf uur per dag in de zandbak met zijn graafmachine. De resterende tijd is hij bezig zijn batterijen voor die graafmachine op te laden.
Zei onlangs dat hij het huis van mijn ouders wilde erven. Wat me even een schrikreactie van mogelijke geldzucht bezorgde... tot ik besefte dat het is omdat zich daar een treintjesbaan bevindt.
De derde (binnen een paar dagen zijn zesde verjaardag)
Houdt van prutsen. En van prutsen. En ook van prutsachtige dingen.
Sinds we het Rozenhoedje bidden met de mogelijkheid om knopen aan te naaien op een stukje stof als side activity (een oplossing die uit de hemel komt gevallen voor ons gezin), is hij supergemotiveerd om het Rozenhoedje te bidden. Voorbeeldige bovennatuurlijke intentie.
Kan niet stilzitten tijdens de school. Hangt, rolt, hinkt, tuimelt en valt terwijl hij werkt. Mijn nieuwe methode-van-aanpak is om de kinderen naar de verste knotwilg op de akker naast ons huis te laten lopen wanneer ze een uitbarsting hebben van energy excess (sociale controle: we kunnen die bomen zien vanuit ons keukenraam).
"Wat is een pad: een reptiel of een amfibie?" Hij: "Een amfibiel."
De vierde (vier jaar)
Knuffelmeisje dat heel de dag door oppas wil spelen voor haar jongere broer en zus. Wat een moeilijke concurrentie betekent als je haar wil betrekken bij de les over Genghis Khan.
Onlangs ontdekte ik dat ze sommige gebeden meebrabbelt in plaats van meezegt. "En zeg nu eens het gebedje van Fatima." Zij: "O mijn Jezus, blblblblblblblbllblblabalbalblalbllbblblblblbl."
De vijfde (drie jaar)
Had onlangs een zeer rare fase die ik best niet aan Kind en Gezin ga vertellen. De hele dag door zei hij: "Gaan jullie mij niet in de struiken gooien?" "Gaan jullie mij niet in het ontbijt gooien?" "Gaan jullie mij in het toilet gooien?" "Gaan jullie mij in de melk gooien?"
Vóór hij het Rijk der Hemelen kan binnengaan, moet zijn ziel eerst nog onthecht raken van twee aardse dingen: zijn aap en zijn tut.
Met zijn knuffelaap heeft hij een vreemdsoortige relatie. Enerzijds is de aap lievelingsobject nummer één en moet hij overal mee naartoe. Anderzijds is de aap het folterobject van zijn wreedste neigingen. Als hij boos is, gooit hij zijn aap op de grond en zegt hij dat hij de aap in het toilet gaat gooien. De aap heeft ook maar één poot meer, en werd toen geopereerd door een oudere broer die graag naait (zie hoger). Het resultaat - met één normale poot en één veel te kort stompje - was zo grappig dat ik moeite had om mijn opvoedingsvisie om positieve lovende woorden te gebruiken te laten primeren op in lachen uitbarsten. Thans leeft de aap verder met een enkele poot, en ligt de geamputeerde poot bij medisch afval in het sleutelmandje.
Maar de tut moest dus in een onverwijlde afkickprocedure worden afgenomen na een bezoek aan de tandarts (die tevens mijn schoonzus is). Zijn overbeet neemt immers stilaan de proporties aan van Mr Smithers. Ik wist wel al dat het nodig was om de fopspeen te verbannen, maar was stiekem gehecht aan de momentjes tijdens de homeschooling dat hij op de zetel gaat liggen met zijn knuffelaap en zijn tut, werkelijk de rust zelve.
Hij vraagt nu iedere dag 34 keer waarom hij geen tut mag van tante Laura. En of hij wel nog de aap mag van tante Laura.
Nu ligt hij niet meer rustig in de zetel met zijn aap en tut tijdens de homeschooling, maar doet hij andere nuttige dingen. Zoals zijn potloden in de lucht gooien. Of mooie kerftekeningen in de tafel maken. Of dingen op het hoofd zetten van zijn jongere zusje. Of alle pleisters uit de voorraad op zijn benen plakken omdat "zijn muggenbeten jeuken". Of zich volledig insmeren met poepcrème.
(Omdat zijn "muggenbeten jeuken".)
Vraagt ook elke dag of dit "het nieuwe broertje is", wijzend naar mijn buik. En of er nog twee andere nieuwe broertjes komen, wijzend naar mijn borsten.
Houdt zich met diepgaande theologische vragen bezig. "Heeft God een slip aan?"
De zesde (een jaar)
Laat zich niet doen en kan voor haar leeftijd al heel flink ruziemaken. Begint oorverdovend te krijsen wanneer we haar schoentjes willen aantrekken. Dat wordt nog een uitdaging voor de winter (de eerste veertien maanden van haar leven heeft ze dus blootvoets doorgebracht.)
Wordt geweldig enthousiast bij het zien van de poes, een kip of andere dieren. Komt goed uit.
(By the way, momenteel is de bezetting van onze homestead: twee poezen, vier kippen, twee konijnen, een hangbuikzwijn en twee roze biggen. En vier rupsen dus.)
Moet wel bij vermeld: van het vorige nestje poezen heeft ze één kitten doodgeknepen. Ze was een beetje te enthousiast. Gelukkig konden we het diertje onmiddellijk reanimeren, zo waren de tranen van de oudste dochter (zie hoger) gedroogd en het kleine poesje had er verder geen last van en was de schattigste ooit. Helaas hebben we het beestje zelf doodgereden twee maanden later. Een verschrikkelijke episode in ons familieleven!
De zevende (minus 2 maanden)
Wat kijken we er naar uit hem te ontmoeten. De echtgenoot en ik spelen soms het spel "welk lichaamsdeel zou dit zijn?" bij rare schopbewegingen, maar we zijn evenveel gedoemd te verliezen van ons kind als van de andere kinderen bij memory - eerlijk is eerlijk.
Ik kan me best vinden in de rol van boys' mom (vier jongens en drie meisjes binnenkort). Hoewel ik de reële mogelijkheid van een nieuwe huilbaby momenteel mentaal wat wegwuif. Al onze jongens waren immers huilbaby's, ik ben nog niét vergeten wat voor een hel dat was. Lees daarover in geuren en kleuren op de blog, bijvoorbeeld hier. Alleen uw gebeden kunnen mij redden ;-)
Tot binnenkort!
Linde
Opmerkingen